03-2022
Artikelen gepubliceerd in 03-2022.
Wanneer en waarom wandelen in de Italiaanse Dolomieten
In de verte klonk een koebel, weerkaatsend tegen de verticale rotswanden die nu roze kleuren in de zonsondergang. Het pad was versleten door bijna een eeuw voetreizigers in het gebied, het grind knarsend onder de voeten. Er hing een lichte kilte in de lucht toen de zon achter de bergen zakte en zonnestralen ver beneden de weelderige groene valleien wierp. Net om de hoek wist ik dat er een vuurverwarmde Rifugio wachtte, samen met een volle kom pasta, een warme douche en een zacht bed. Ik was net twee dagen bezig met een trektocht van de Alta Via 1 - een historische route van punt tot punt door het hart van de Italiaanse Dolomieten. Mijn broer en ik waren aan het wandelen als ode aan ons Italiaanse erfgoed, en wilden ook een internationale wandeltocht maken met een uitgebreid netwerk van rifugios (berghutten) en de gemakken die ze met zich meebrachten. Met lichte rugzakken met alleen het hoogstnodige konden we de 120 km lange route door de bergen in 6 dagen afleggen. We voelden ons
Flinsch Peak bij East Glacier – Big Sky Walker
Levensveranderaar. Ongeveer vijfentwintig jaar geleden pakte ik mijn eerste Glacier Park-piek als onderdeel van een zomerworkshop voor leraren. We leerden over de geschiedenis en geologie van het park terwijl we gedurende een periode van 4 dagen door het park wandelden en klommen. Ik herinner me nog dat ik op Dawson Pass stond, omhoogkeek naar Flinsch en dacht: "dat ziet er niet uit als iets dat ik kan beklimmen". Gelukkig dacht de instructeur daar anders over - en ik vertrouwde de man, dus daar gingen we. Ik ben nooit de pijn vergeten van het beklimmen van de steile rotsachtige helling, de kick van het beklimmen van de crux en het gevoel van opwinding toen ik op de top stond. Ik was verslaafd. Ik heb het nog steeds? Ik heb sinds die dag veel toppen beklommen, waaronder een aantal die veel indrukwekkender waren dan Flinsch Peak, maar de laatste tijd wil ik Flinsch opnieuw bezoeken. Hoewel ik niet meer zo sterk ben als vroeger - leeftijd doet dat wel, heb ik veel meer zelfvertrouwen en
Ross Peak ten noorden van Bozeman – Big Sky Walker
Twee vliegen in een klap. Ik sta er altijd versteld van hoe de zomervakantie zo snel voorbij gaat! Met mijn dagen geteld, voelde ik een gevoel van urgentie om nog een berg te beklimmen voordat ik volgende week terugging naar Hays voor het begin van het schooljaar (studenten beginnen op donderdag 8/18). Ik heb ook zin in een broodje cheesesteak, waarschijnlijk vanwege recente publiciteit over de terugkeer van het Pickle Barrel-bord dat 20 jaar geleden werd gestolen. Met toestemming van mijn vrouw vertrok ik vrijdagmiddag laat naar Bozeman. Het plan was om een broodje te eten, naar de Ross Pass Trailhead 20 mijl ten noorden van Bozeman te rijden, in mijn Outback te slapen en dan heel vroeg op te staan en Ross Peak te beklimmen (7 mijl heen en terug met 2400 voet hoogteverschil). Onderstaand: Foto van de Bridger Mountains met dank aan Wikipedia. Laat dit feest beginnen. Ik arriveerde vrijdagavond rond 20.00 uur bij de trailhead, maakte een korte wandeling om mijn benen te strekken,